Halkımızın çoğu ve özellikle gençlerimizle çocuklarımız, dışarıdan ithal edilen aletlerle oynanan hayali oyunların bağımlısı, hatta esiri oldular. Artık bedenini hareket ettirmeden, ana babasıyla ve arkadaşlarıyla konuşmadan, eğitime ve üretime yarayacak hiçbir eylem ve göreve katılmadan gözlerini küçük bir ekrana dikerek parmaklarıyla hayal uyuşturucusunu canlandırmanın peşindeler. Öylece gündüzler ve geceler boyunca tahrip ediyorlar körpe beyinlerini. Spor yapmıyorlar, üretime katılmıyorlar, derslerini çalışmıyorlar, ödevlerini yapmıyorlar. Konuşmayı, görevlerini, gerçek dünyayı tümüyle unutuyorlar. Bağımlısı oldukları hayal oyunlarından başka hiçbir şey, onlar için önem taşımıyor. İnsanlıktan çıkıyorlar adeta. Tıpkı uyuşturucu bağımlıları gibi, kendilerine ve topluma zararlı yaratıklar haline dönüşüyorlar. O kötü aletleri üretip çeşitlendirerek dünyayı soyanların arzularına esir olarak yitip gidiyorlar.

APTAL KUTUSU    
Gelişmiş batı ülkelerdeki insanların kültürlü tabakası, televizyon için "APTAL KUTUSU" derler. Günde bir iki saatten fazla televizyon seyredenlerin aptal olduğunu düşünür batılılar. Bizde böyle bir eğilim hiç olmadı ve gelişmedi. Sürekli televizyon izlemenin ve onun getirdiği hareketsizliğin tehlikelerini hiç düşünmedik.

Ülkemizde sanal oyunlara alışmayan veya onlarla oynayacak kadar bilgiye ulaşamayanların büyük bir kısmı, sürekli televizyon başında! Renkli cam, yaşamlarının tek eğlencesi! Her birinin tutulduğu, bağımlısı olduğu yoz programlar var. Sürekli onları ve benzerlerini izleyip vakit öldürürler. Ödül ve para kazandıran yarışmaların bağımlıları bir ayrı, dizi hastaları başka bir grup, tüm ülke renkli camın başındayız..

Çalışmak, üretmek, yurdun her bucağını gezip görmek bizleri hiç ilgilendirmiyor artık! Arkadaşlar arası değil, aile içi sohbet ve konuşmalar da kalmadı aramızda. Neredeyse tüm insanlarımız birbirine küsüp, televizyonu tek arkadaş edindi.

Çocuklar ise, aptal kutusuna internetten indirdikleri oyunlarla ve ithal kötü kutulardaki vahşi dövüşlerle vahşi savaş oyunları oynuyor. O genç beyinlere saldırma ve öldürme dürtüsü iyice yerleştiriyor.

Özellikle savaş ve öldürmeye dayanan oyunlar televizyonlardan, internetten ve diğer küçük uyuşturucu aptal kutularından da kaldırılıp yasaklanmalı. Onların etkisiyle okul çocukları çetelere bölündüler. Öğrencileri okul çıkışı dağılırlarken bir izleyin… Çoğu bir eğitim yuvasından değil; gladiyatörlerin öldürücü dövüşler yaptığı alanlardan çıkar gibiler! O kötü oyunların baskısı ile, öğrenci suçları ve cinayetleri arttı. Amerika'da, kendi okulunu basıp ayırım yapmadan tüm öğrencilere ateş edip toplu katliamlar yapan birçok öğrenci çıktı. Haberlerde duyuyor gazetelerde okuyoruz. Dünya vahşet çağına doğru itiliyor.

Başka ülkelere karışamayız belki… Fakat bizim güzel vatanımız zaten birçok düşmanlıklarla karşı karşıya. Derli toplu, görevini bilen, çalışan ve üreten iyi insanlar olarak yetiştirmek zorundayız çocuklarımızı.

Ne yazık! Tam aksine çocuklarını araba kundaklamaya, bomba atmaya, yangın çıkarmaya, soygun yapmaya gönderen aileler var. Hırsızlık ve soygun çetelerine  minikleri kiraya veren ana babalar var! Çocuklarını suça iten aileler sorumludur. Yasa böyle fakat uygulanmıyor. Bunu iyice belli eden ve zararların ödenmesi için savcılara ve zabıtaya ailelerin mallarına el koyma yetkisi veren yeni bir kanun çıkarılmalı.

Tüm kötü gidişin ve sakıncanın giderilmesi için yasalara ve ülke çapında önlemlere gereksinim var. Özellikle çocukların günde kaç saat ve dakika televizyonla ve elektronik oyunlarla uğraşabileceği, kesin kurallara bağlanmalı. Sanal uyuşturucu bağımlılığının tehlikesi, her yerde ve özellikle okullarda sürekli anlatılmalı.

Çocuğunuzun televizyon izleyeceği ve elektronik hayallerle oynayacağı saat ve dakikaları kısıtlayın. Onları suç örgütlerinden uzak tutun. nazifkurucu@hotmil.com