Mutluluk canlılara has elde tutulmayan karşımızdaki insanın yüzümüzde gözlerimizde gördüğünü söylese de gözlede görülmeyen bir haz durumudur.

İlk insandan günümüze tüm insanların yegane gayesi mutlu olmaktır. Tüm savaşlar, icatlar, çabalamalar, didinmeler hep mutluluğu yakalamak için hali insandan insana, toplumdan topluma değişiklik göstermektedir. Çağımızın sosyologları ilk çağlarda ve paylaşımın idealizmin daha çok olduğu tarım toplumlarında mutlu olmanın daha kolay olduğunu söylüyorlar. Buna en çarpıcı örnekte günümüzde yoksul insanın komşusunun kapısında duran Porsche arabanın duruyor olması onun ona baktıkça mutlu olamayacağı tezini ileriye sürüyorlar.

Bu teze karşı olacak mutlu olmamızı sağlayacak reçete kanaattir, yetinmedir. İnsan bunu başarırsa sahip olduklarıyla yetinirse bence mutlu insandır. İnsan yaratılışı gereği mutluluğun peşinden koşar elinden gelen her şeyi yapar. Kimimiz parada ararız mutluluğu kimimiz ailemizde,kimimiz sağlıkta hepimizin ayrı ayrı bir mutluluk tarifi vardır. Naçizane olarak diyorum ki, mutluluk; iyi bir evlat, iyi bir kardeş, iyi bir dost, iyi bir sevgili olabilmektir.