Tek kurşunla darbe olur mu? Olur..

İki tüfekle darbe olur mu? Olur..

Bir iki el bombası ile darbe olur mu? Olur..

Gömülü silahlar bulunmuş; bunlarla darbe olur mu? Olur..

Olmaz diyenler; 1 Mayıs 1977 tarihini hatırlayıp Taksim Meydanı’na baksınlar. Tarihe Kanlı 1 Mayıs olarak geçen o kara güne.. Katliam gününe..

1 Mayıs 1977’yi yaşayanlar ya da hatırlayanlar bilirler, o günü yaşamak için yaşı uygun olmayanlar da zaten bugün detayı ile herşeyi öğrendiler. Çünkü, yıllarca üstü örtülen korkunç katliamın belgeselleri kare kare tüm yaşananları ortaya döktü, dökmeye devam ediyor. Ülkemiz insanı istese de istemese de geçmişte yaşananlarla yüzleşecek, bu kaçınılmaz.

O gün, binlerce işçi, sendikalarının öncülüğünde Taksim Meydanı’na gelmişti. İşçi haklarını, insanca yaşamı, sosyal devleti, adaleti, özgürlüğü, demokrasiyi savunan yüzlerce insan da onlarla birlikte Taksim Meydanı’ndaydı. Sendikalar alanlarda yerini almış, işçiler halayları ile alanı bayram yerine çevirmişlerdi. Birden tek kurşun geldi kalabalığın üstüne.. Sonra bir daha, bir daha.. Dört bir yandan. Yaylım ateş rastgele sürerken panzerler devreye girdi. İnsanların üzerinden geçip ezmek pahasına.. Panik korkunçtu, kaçacak yer yoktu patlayan silahlardan ve panzerin ezici ağırlığından. Onca kalabalık Kazancı Yokuşuna sürüldü. Kazancı, Kazancı olalı böyle kalabalık, böyle panik, böyle ölüm görmemişti.

İlginç ki, Kazancı Yokuşu’na sürülen kalabalığın kaçmasını engellemek istercesine bir kamyon tarafından yol kapatılmıştı. Kaçamadılar, kimileri kurşunla, kimileri ezilerek öldü.

Polis, göstericilere arkadaşlarının cesetlerini taşımaya, yaralılarına bakmaya fırsat tanımadı. Bayram havasında başlayan 1 Mayıs kutlamaları, kan ve ceset dolu Taksim Meydanı’nda son buldu.

Katliamın ardından polisin gözaltına altıdığı kişiler 1 mayıs katılımcıları idi. İşçi, öğrenci, memur... Meydana kutlama yapmaya gelenler.. Oysa tetiği çekenler onlar değildi. Tetikçilerin bir kısmının, daha sonra Taksim’de bulunan su deposunun üzerinden, bir kısmının da o günkü Intercontinental Otelin pencerelerinden kurşun sıktığı olayı yaşayanlar tarafından anlatılıyordu.

Tutuklanan insanların ise 15 yıla yakın süren davaları ve cezaevi hayatları başlıyordu.

İnsanın içi acıyor, neden; bugün, Ergenekon davasındaki tutukluluk süresi için yaygara yapanlar, 1 Mayıs 1977’de tutuklanıp 15 sene davaları devam eden göstericiler için, kurşunlanarak öldürülenler için, panzer altında ezilenler için aynı duyarlılığı haykırmadılar diye..

Sonrasında; katliamın ardından yapılan açıklamalar ‘bir grup yasa dışı örgüt üyesinin ..’ diye başlayacak, ama ‘su deposunun üstünde ve otelde konuşlandırılanların kimler olduğu ve kimler tarafından yönetildiği’ hiç anlaşılmayacaktı. Dış mihrakların parmağı işe karıştırılmaya çalışılsa da, herşey havada kaldı. Oysa kanlı 1 Mayıs’ın fotoğrafı, bütün ayrıntıları ile gerçeği çok açık anlatıyordu.

Belli ki, o dönemde de Türkiye’de örgütlü ve özgürlükçü toplumu istemeyenler vardı ve sıkılan kurşunlar aslında kişileri değil, demokrasiyi hedeflemişti. Atış yerini buldu, kargaşa ortamı yaratıldı, arkasından gelen darbe ile demokrasi yerle bir oldu.

Bugün tek kurşunla, iki bombayla darbe mi olurmuş diyenler, geçmişe bir bakın, 4- 5 silahla nasıl darbe yapıldığını artık görün. Bugün yaşanan değişimleri de.

1 Mayıs, bundan böyle İşçi Bayramı olarak kutlanacak. Taksim Meydanı’nda. Yine halaylar çekilecek, türküler söylenecek hep bir ağızdan. Sendikalar, üyelerinin sesleri olacak, sıkıntılarını anlatacak, taleplerini dile getirecek. Gönlümüz bundan yana.

Dün de, bu gün de; komplolarla kaos ortamı yaratarak darbeye açık davetiye çıkaranlara bilerek ya da bilmeyerek yandaş olup ülkemizi demokrasiden uzak, işkence ve baskılarla geçecek yıllara sokanları lanetliyoruz. Tüm renk ve sesleri, örgütlü toplumu ile en güzel Türkiye’de, en aydınlık günler için..  1 Mayıs İşçi Bayramı kutlu olsun.